Charakterystyka Każdą trampską osadę wyróżniał, poza oryginalną nazwą, szeryf i flaga. Po wojnie również naszywki na odzieży, zazwyczaj umieszczane na lewym ramieniu, często posiadające skrót TO – Trampska Osada z nazwą osady lub TS – Tramp Samotnik. Zazwyczaj kiedy TS spotkał TO i przypadli sobie do gustu, mógł dołączyć do osady. Niepisana zasada polegała na przyjaznym powitaniu gościa przez innych osadników i najczęściej zaproszeniu do wspólnego obozowania (mógł zostać jak długo chciał). Zawsze jednak miał wolność wyboru, nikt go nie zatrzymywał i do niczego nie zobowiązywał. W przypadkach kiedy lepiej zaprzyjaźnił się z daną osadą, zostawiał swój adres i otrzymywał zaproszenie na ich obozy.
Niektóre osady miały swoje kapele i grupy śpiewające, które komponowały muzykę i pisały teksty. Te pieśni znane są do dziś, śpiewa się je na obozach przy ognisku. Z czasem, pod wpływem muzyki popularnej, wybrane tytuły trafiły do radia. Po drugiej wojnie światowej na listach przebojów królowały folk i country.