Inspirowana nimi trampska muzyka, wpisywała się do tego kanonu.
Zawsze bardzo istotny w trampskim życiu był sport, szczególnie uprawiany na powietrzu: łucznictwo, rzuty lassem, narciarstwo, turystyka górska oraz wodna, atletyka – rzuty w dal lub do celu, sporty zespołowe.
Tramping ma swoje podstawy w przyjaźni, naturalnym humanizmie, miłości, szacunku do przyrody i człowieka. Z Leśnych Mądrości oraz woodcraftu przyjął nieformalne zasady i prawa, które pierwotnie sformułował amerykański pisarz E. T. Seton. Zewnętrzne atrybuty trampingu są zmienne, ale prawa i zasady trwałe – zachowane do dziś.
Podstawową, najważniejszą cechą trampingu jest to, że nigdy nie został sformalizowany. Wszystkie próby jego usystematyzowania lub organizowania nie powiodły się. Trampowie celowo nie chcą tworzenia trampskich instytucji/zrzeszeń. Tłumaczą to tym, że instytucja zawsze dyktuje określone warunki, którym należy się podporządkować. Wszystkie zasady i prawa trampingu nie były nigdy zapisane, dzięki czemu są uznawane i zachowywane przez wszystkich przyłączających się do ruchu. Przez wzgląd na to mówi się o trampingu bardziej jak o stylu życia, niż ruchu społecznym.
Między byłymi i obecnymi trampami znajduje się szereg popularnych i znanych nazwisk.