Pociągi wjeżdżały na te dworce tylko od zachodu i odjeżdżały również tylko na zachód.
Dworzec Dolnośląsko-Marchijski składał się z dwóch historyzujących wież z przylegającymi do nich budynkami, w stylu neorenesansowej willi włoskiej; pomiędzy wieżami rozpięta była trójnawowa hala mieszcząca dwa perony oraz cztery tory pośrodku, z trzema arkadami od strony fasady dworca. Nie zastosowano jednak hali na całą długość składu, a kontynuacją bramy były niskie wiaty peronowe. Północny peron był odjazdowy i przylegało do niego większe północne skrzydło budynku służące do odprawiania podróżnych, a południowy peron był przyjazdowy i przylegało do niego mniejsze skrzydło. Łuk nad środkową nawą ozdobiony był od strony miasta dwiema wieżyczkami i umieszczonym centralnie zegarem. Lokomotywa, po wprowadzeniu na peron składu wagonów była od wagonów odczepiana, jechała kilkadziesiąt metrów dalej na wschód przed fasadę dworca, gdzie znajdowała się obrotnica, na której lokomotywę zawracano i puszczano środkowym torem z powrotem tak, aby następnie można ją było podczepić z drugiej strony składu. Do lat 60. XIX wieku funkcję obrotnicy przejęły umieszczone przed nią rozjazdy.