Pierwsze połączenie, 18 października 1844, uruchomiono z tego dworca do Legnicy; niemal dokładnie rok później 1 października 1845 – do Bolesławca, 1 września 1846 – do Frankfurtu nad Odrą i Berlina.
Rozbudowa torów łączących te dworce z Dworcem Górnośląskim (najpierw, przez trzy lata od kwietnia 1847, wagony przetaczano przy pomocy koni), położonym 3 kilometry na wschód systematycznie zmniejszało liczbę pasażerów korzystających z tych stacji, a zastąpienie w 1857 Górnośląskiego większym odeń Dworcem Głównym przyspieszyło ten proces tak, że pod koniec XIX wieku dworzec Marchijski połączony został ze znajdującym się tuż obok na północ dworcem Prawobrzeżnym („wchłonął” go zachowując swą nazwę). Nieco później, w 1904 rozbudowany o cztery perony Dworzec Główny zdominował kolejowy ruch pasażerski w lewobrzeżnym Wrocławiu pozostawiając jednak jego część Świebodzkiemu i Marchijskiemu. Od 1908 ruch na Marchijskim ograniczał się jednak już tylko do obsługi podmiejskiej linii do położonej wówczas poza granicami miasta Leśnicy. Rok później, od 1909 jako Güter-Bahnhof-West (Dworzec Towarowy Zachód) stracił całkowicie znaczenie jako stacja pasażerska na korzyść pobliskiego (200 metrów) Dworca Świebodzkiego, a jego funkcje towarowe ograniczały się do przeładunków lokalnych, kierowanych tu ze stacji rozrządowej w Gądowie.