Podstawowym sposobem rozbicia na prostsze wzorce jest podział prezentowany przez:
Kompozyt w widoku – umożliwia tworzenie i pracę z zagnieżdżonymi widokami, Obserwator w modelu i widoku – umożliwia powiadamianie widoku przez model o zmianie stanu (aktywny model), Strategia w widoku i kontrolerze – widok pozostawia obsługę reakcji na zdarzenia wejściowe w gestii konkretnych implementacji kontrolera.
Gang Czworga rozszerza ten opis o dwa dodatkowe wzorce:
Metoda wytwórcza – pozwala wybrać domyślny kontroler dla całej aplikacji, Dekorator w warstwie widoku – pozwala dynamicznie rozszerzać widoki o nową funkcję.
Z kolei autorzy pracy opisują jako kompozycję siedmiu wzorców: Obserwator, Kompozyt, Most, Łańcuch zobowiązań, Metoda wytwórcza, Polecenie oraz niewchodzący w skład kanonu .
Konsekwencje użycia Zalety:
Brak zależności modelu od widoków – model jest niezależny od widoków, dlatego w aplikacji może współistnieć wiele widoków prezentujących te same dane na różne sposoby. Łatwiejsza rozbudowa widoków – interfejs użytkownika oraz warstwa prezentacji zmieniają się o wiele częściej niż logika biznesowa aplikacji.