Stary), pan Vion i hrabia d’Albon, późniejszy Guigues I, otrzymał część południową – przyszły Delfinat. Poza Viennois Guigues I władał terenami Grésivaudan, Oisans i Champsaur. W 1039 przyłączył do swych ziem leżący w górnym biegu rzeki Durance region Briançonnais (od miasta Briançon), pozostający dotychczas pod kontrolą cesarza Henryka III. W 1110 nazwa „Dauphin” po raz pierwszy pojawiła się w dokumencie.
Po śmierci pierwszego Delfina w 1142 władzę w charakterze regentki przejęła jego żona, Małgorzata Burgundzka, a po uzyskaniu pełnoletniości – ich syn Guigues V. Ten ostatni, brylujący na dworze cesarza Fryderyka I, nie rządził jednak długo: zmarł w 1162 i władzę ponownie przejęła Małgorzata. Przekazała ją swemu wnukowi, bratankowi Guiguesa V, imieniem André (franc. Andrzej). Ten, przyjąwszy imię Guigues VI, uczynił w 1192 z przydomku Delfina tytuł senioralny. W 1202 przyłączył do swych włości kolejne tereny leżące w dorzeczu Durance: Gapençais (od miasta Gap) i l’Embrunais (od miasta Embrun). Po jego śmierci w 1236 władzę objął syn, Guigues VII, który m.in. umieścił w swym herbie wyobrażenie delfina. Poprzez małżeństwo z Béatrice, córką hrabiego Sabaudii, włączył przejściowo (1268–1343) do Delfinatu ziemie Faucigny.