Po Humbercie I Delfinatem władał jego syn Jan (franc. Jean) II de La Tour du Pin (1280–1318), który umocnił granicę z Sabaudią poprzez ufortyfikowanie granicznych miast La Buissière i Avalon. Po nim, do swej śmierci podczas oblężenia zamku La Perrière, rządził Guigues VIII (1309–1333). Jego brat i następca, Humbert II był ambitny, ale rozrzutny i utrzymywał dwór godny królów. Mnożył fundacje religijne, szafował ofiarami na kościoły i klasztory. Ufundował uniwersytet w Grenoble (1339), był mecenasem artystów i ludzi pióra. W 1349 Humbert II, po udziale w wojnach krzyżowych znajdujący się w krytycznej sytuacji finansowej, zdecydował się sprzedać swe państwo. Z okazji skorzystał natychmiast król Francji Filip VI. Akt sprzedaży, podpisany 16 lipca w Lyonie, opiewał na kwotę 200 tys. florenów i dodatkowo zapewniał Humbertowi dożywotnią rentę w wysokości 24 tys. liwrów rocznie.
Delfinat stał się odtąd aż do 1628 r. dobrami lennymi korony, przydzielanymi kolejnym następcom tronu francuskiego (najstarszemu synowi dynastii). Stąd też następców francuskiego tronu nazywano „Delfinami”. W XVI wieku Delfinat stał się areną walk religijnych między katolikami a hugenotami. Jako jednostka administracyjna istniał do 1790 r.