W kolejnych dniach śmiercią naturalną zmarł Franz Mehring, a w marcu został zamordowany Leon Jogiches. Wraz z utratą przywódców ruch rewolucyjny stopniowo wygasł, a wojsko przystąpiło do pacyfikacji poszczególnych regionów Niemiec. Szczególnie ostre walki toczyły się w Zagłębiu Ruhry. 4 marca berlińscy rewolucjoniści, korzystając z nieobecności armii, zorganizowali powstanie, które zostało jednak zduszone 11 marca, a w jego walkach zginęło 1200 osób.
Jednym z ostatnich miejsc, gdzie żywa była rewolucja, okazała się Bawaria. Lider tamtejszego rządu Kurt Eisner został zabity, co tylko zradykalizowało tamtejszych socjalistów. Szczególnie duże poparcie na tamtejszej lewicy posiadali anarchiści skupieni wokół Gustava Landauera i komuniści z Eugenem Leviné na czele. 7 kwietnia z ich inicjatywy powołano Bawarską Republikę Rad, rozbitą na początku maja przez armię. W wyniku pacyfikacji republiki rad zginęło kilkaset osób. Większość kierownictwa Bawarskiej Republiki Rad była pochodzenia żydowskiego, co wywołało w narodzie niemieckim skojarzenia, że bolszewizm i judaizm były zasadniczo tym samym.