Stanisław Wygodzki (pierwotne imię: Szaja, od ok. 1925 roku stosował imiona Szaja lub Szymon, od ok. 1928 roku Stanisław, od 1968 roku Jehoszua) (ur. 13 stycznia 1907 w Będzinie, zm. 9 maja 1992 w Tel Awiwie) – polski prozaik, poeta i krytyk literacki pochodzenia żydowskiego, tłumacz literatury niemieckiej (m.in. dzieł Brechta) i żydowskiej (m.in. Szolema Alejchema i Szaloma Asza).
Życiorys Urodził się i wychował w Będzinie, jako syn Icchaka Wygodzkiego (1878–1943) (kupca, działacza syjonistycznego) i Reginy (Rywa Brajndla) z domu Werdygier (Werdiger) (ur. 15 listopada 1885), w inteligenckiej rodzinie zagłębiowskich Żydów. Miał trzech młodszych braci: Lejba, Józefa i Arona. W Będzinie spędził młodość i też tu zastała go II wojna światowa.
Ukończył będzińskie Gimnazjum „Jawne” (późniejsze Koedukacyjne Gimnazjum Żydowskie im. Szymonostwa Fürstenbergów). Jako uczeń gimnazjum związał się z ruchem komunistycznym i wstąpił do KPP. Za działalność komunistyczną został w 1924 r. wydalony przed maturą ze szkoły i skazany na 2 lata więzienia. Był więziony w Będzinie i Piotrkowie (1925-1927). Współpracował z miesięcznikiem „Dźwignia”Bohdan Urbankowski, Czerwona msza, czyli uśmiech Stalina, t. I, Warszawa 1998, s. 217.. Wyczulony na krzywdę społeczną, od 1930 roku drukował w pismach lewicowych.