Działał także w Polskiej Sekcji Międzynarodowego Biura Literatury Rewolucyjnej w Moskwie, gdzie w 1933 r. opublikował zbiór wierszy Apel. Poezje. Mieszkał przy ul. Sączewskiego 13 (w okresie okupacji niemieckiej Gartenstrasse) wraz żoną Anną (Frymetą) (ur. 18 października 1900) i córką Mindlą (ur. 17 marca 1939). Pracował w Będzinie jako urzędnik w hucie „Feniks”.
Był posiadaczem paragwajskiego paszportu wystawionego przez Grupę Ładosia, co pomogło mu przeżyć wojnę. W latach 1943–1945 najpierw przeżył getto będzińskie, a potem był więźniem obozów koncentracyjnych: Auschwitz-Birkenau (nr obozowy 132434), Sachsenhausen-Oranienburg i Dachau (do kwietnia 1945). W Auschwitz stracił rodziców i rodzeństwo. Wiedział, że w obozie jego i rodzinę czeka zagłada. Jeszcze w wagonie (1 sierpnia 1943) razem z żoną i córeczką Mindel zażył luminal. Sam przeżył, gdyż jego dawka okazała się zbyt mała. Dlatego też jednym z przewodnich motywów powojennej poezji Wygodzkiego jest ból po stracie córki. W monachijskim szpitalu, gdzie leczył gruźlicę, poznał swą przyszłą żonę, Irenę (Erni, z d. Beitner, pochodzącą z Katowic), z którą 11 marca 1946 r. wziął ślub w Feldafing, a świadkiem na ślubie był Tadeusz Borowski. Ich dzieci otrzymały imiona Adam (ur. 1952) i Ewa (ur.