Konstytucja z 28 grudnia 1976 r. Reżim Hodży, po zerwaniu współpracy z Jugosławią Tity, jak i obozem sowieckim, potrzebował nowej koncepcji państwa. Wyrazem jej była nowa konstytucja, uchwalona 28 grudnia 1976 r. przez Zgromadzenie Ludowe. Miała ona radykalny charakter. Główne postanowienia tego aktu: zmiana nazwy państwa na Ludową Socjalistyczną Republikę Albanii, co miało według Hodży wskazywać na wyższy poziom rozwoju Albanii względem innych państw komunistycznych, najwyższa władza w państwie formalnie dla Zgromadzenia Ludowego, składającego się z 250 członków, wybieranych w wyborach powszechnych na 4-letnią kadencję. Rzeczywiście jednak Zgromadzenie obradowało na sesjach dwa razy do roku, zatwierdzając tylko akty uchwalane przez jego Prezydium, zastąpienie demokratycznej wymowy Statutów z 1946 roku nowomową marksistowsko-leninowską, oficjalny zakaz prowadzenia działalności religijnej i radykalny rozdział Kościołów i związków wyznaniowych od państwa, połączony z propagowaniem przez aparat państwowy światopoglądu ateistycznego (art. 37, 55).
System polityczny wprowadzony przez konstytucję z 1976 roku funkcjonował zgodnie z jej założeniami do 1985 roku, kiedy to umarł Hodża. Potem nastąpił proces stopniowej demokratyzacji.