wykładów profesorów: Oswalda Balzera, Leona Pinińskiego, Przemysława Dąbkowskiego, Marcelego Chlamtacza, Kamila Stefki, Ludwika Ehrlicha, Stanisława Starzyńskiego, Juliusza Makarewicza, Romana Longchampsa de Bérier, Aleksandra Dolińskiego, Maurycego Allerhanda, Ignacego Weinfelda, Zbigniewa Pazdry, Leopolda Caro, Jana Piekałkiewicza. Uczestniczył w seminariach z procesu cywilnego (K. Stefko), prawa cywilnego (R. Longchamps de Berier) oraz – najdłużej – przez kilka lat z prawa karnego (J. Makarewicz). Na seminarium prof. Makarewicza napisał pierwsze prace naukowe. Wspólnie z Tadeuszem Kochanowiczem przetłumaczył też na język polski kodeks karny republik sowieckich z 1922, do którego przedmowę napisał prof. Makarewicz.
W połowie lat dwudziestych wiele podróżował, studiując na uczelniach w Heidelbergu, Berlinie, a później także i na Sorbonie. Po zdaniu trzech egzaminów ścisłych (rygorozów) w lipcu 1926 uzyskał stopień doktora praw Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Około 1927 opuścił Lwów zaproszony do współpracy przez docenta prawa karnego Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie Emila Rappaporta oraz prof. Wacława Makowskiego z Uniwersytetu Warszawskiego. Pracował jako pomocnik E.