4 marca został oddany pod sąd wojenny, który skazał go na 2 lata twierdzy. Audytariat polowy wyrok podwyższył do lat 4, chociaż proces był poszlakowy. Pomimo starań Delegacji Miejskiej o zwolnienie go z więzienia, 16 kwietnia 1861 został przewieziony do Kijowa na dodatkowe śledztwo. Nie zważając na orzeczenia lekarskie stwierdzające chorobę umysłową, wyrok wykonano – został zesłany do Usola na Syberii.
Z zesłania wrócił po 20 latach. Zamieszkał w Kijowie pod opieką swojego brata Leonarda. Zmarł 17 kwietnia 1910 w kijowskim zakładzie dla umysłowo chorychStefan Kieniewicz,Powstanie styczniowe, Wydawnictwo Naukowe PWN SA, Warszawa 2009, s. 128.. Po jego śmierci R. Rogiński napisał w Dzienniku Kijowskim: (...)Kiedyś, kiedyś gdy naród wzniesie Wam spiżowe pomniki, Twe imię Narcyzie, będzie wypisane złotemi głoskami w pierwszym szeregu – boś cierpiał za miliony(....)Dziennik Kijowski nr. 92, Kijów 6(19) kwietnia 1910, s. 2.
Przypisy
Bibliografia Narcyz Jankowski (w):Polski Słownik Biograficzny Stefan Kieniewicz, Powstanie styczniowe, Wydawnictwo Naukowe PWN SA, Warszawa 2009
Kategoria:Członkowie Związku Trojnickiego Kategoria:Działacze polistopadowych organizacji rewolucyjnych i niepodległościowych Kategoria:Polscy zesłańcy w Imperium Rosyjskim Kategoria:Urodzeni w 1827 Kategoria:Więźniowie Cytadeli Warszawskiej (Królestwo Kongresowe) Kategoria:Zmarli w 1910