thumb|Grób rodziny Witwickich na cmentarzu w Skolimowie (Konstancin-Jeziorna). Błędnie podany rok urodzenia Euzebii Popławskiej (ur. 1880) i Tadeusza Witwickiego (ur. 1902). Władysław Witwicki, właśc. Józef Sas Wasylkowicz. (ur. 30 kwietnia 1878 w Lubaczowie, zm. 21 grudnia 1948 w Konstancinie) – jeden z ojców polskiej psychologii, filozof i historyk filozofii, tłumacz (gł. dzieł Platona), lektor radiowy, teoretyk sztuki i artysta, profesor Uniwersytetu Warszawskiego.
Życiorys W latach 1884–1888 uczęszczał do szkoły powszechnej we Lwowie, w latach 1888–1896 do C. K. III. Gimnazjum im. Franciszka Józefa we Lwowie. Historii uczył go tam Ludwik Kubala. Od 1896 studiował m.in. psychologię i filozofię na Uniwersytecie Lwowskim. Jego nauczycielami uniwersyteckimi byli: Benedykt Dybowski, Teofil Ciesielski, Emil Dunikowski, Józef Nusbaum-Hilarowicz, Bronisław Radziszewski, Józef Siemiradzki, Konstanty Zakrzewski, Rudolf Zuber oraz Kazimierz Twardowski. 14 kwietnia 1901 doktoryzował się na tymże uniwersytecie z filozofii jako przedmiotu głównego i zoologii jako przedmiotu pobocznego, broniąc rozprawę pt. Analiza psychologiczna ambicji. Była ona rezultatem bezpośrednich oddziaływań Kazimierza Twardowskiego, a także lektury polecanych przez niego autorów, głównie Franza Brentano oraz jego uczniów – i Alexiusa Meinonga.