Dzięki pomocy cesarza Zygmunta w 1435 udało mu się ostatecznie rozwiązać konflikt z władcą tyrolskim Fryderykiem IV. Stanęło na tym, że książę jako biskup trydencki zgodził się na zwierzchnictwo Tyrolu w zamian, za co dostał gwarancję integralności terytorialnej.

Aktywna polityka zagraniczna i zbytnie oddawanie urzędów biskupstwa przybyszom z Polski o mało w tym samym roku nie skończyło się utratą diecezji w związku z buntem miejscowego kleru. Z najwyższym trudem i tylko dzięki pomocy Zygmunta Luksemburczyka udało mu się utrzymać w końcu na stanowisku.

Chcąc być bardziej niezależny, w 1438 zawarł sojusz z Filipem Marią Viscontim, księciem mediolańskim. Przymierze to nie przyniosło Aleksandrowi żadnej konkretnej korzyści, a tylko wplątało Trydent w wojnę w latach 1440-1441 z Wenecją.

Spór soboru z papieżem i opowiedzenie się Aleksandra po stronie soboru Zdecydowane opowiedzenie się Aleksandra po stronie soboru (w obradach w Bazylei osobiście uczestniczył w 1433, 1434 i 1442) przyniosło mu w grudniu 1439 tytuł patriarchy akwilejskiego z jednoczesnym zachowaniem godności biskupa trydenckiego.