W 1435 odnotowany został mieszczanin poznański Łazarz z Ławicy. W latach 1495-1506 notowany w źródłach był pracownik Stanisław Ławicki, który od nazwy wsi nosił odmiejscowe nazwisko .
W 1473 komisarze królewscy rozgraniczyli Ławicę wieś królewską, a także wsie: opuszczoną Ławiczkę Skórzewską i Junikowo (obecnie dzielnica Poznania), a wtedy wieś należącą do kapituły poznańskiej. W czasie ustalania granic usypano 30-31 kopców, rozpoczynając od kopca narożnego tych trzech wsi aż do drogi wielkiej biegnącej z Poznania do Międzyrzecza. W 1500 koło wsi królewskiej Ławica leżał folwark wsi Junikowo. W 1531 w kierunku Ławicy leżało pole wsi Górczyn (obecna dzielnica Poznania). W 1531 Ławica graniczyła z wsiami Junikowo, Plewiska, Skórzewo, Górczyn i Rudnicze. W latach 1564–1565 przy wsi Ławica odnotowano dwa gaiki brzozowe.
W 1476 (wg wizytacji z lat 1660-1663) dziesięciny ze wsi królewskiej Ławica stanowiły uposażenie kolegium penitencjarzy katedry poznańskiej. W 1510 pleban ze Skórzewa otrzymywał meszne z 12 łanów osiadłych w Ławicy. Pleban miał także jedno pole z folwarkiem zwanym Poświętne, który być może można identyfikować z Ławiczką Skórzewską.