Sawicki, Kadry Morskie Rzeczypospolitej, Tom II, Polska Marynarka Wojenna, część I. Korpus oficerów 1918–1947, Gdynia 1996, s. 454, 455.), który jako Komisarz Szczegółowy przy Przedstawicielu RP w Gdańsku miał za zadanie stworzenie odpowiednich warunków do przejęcia obiektów i brzegowych urządzeń oznakowania nawigacyjnego, dotychczas zarządzanego przez administrację niemieckąR. Mielczarek, Z dziejów administracji morskiej w latach 1920–1922 (Urząd Hydrograficzny Marynarki Wojennej. Urząd dla Rozbitków), Nautologia 1994, nr 3, s. 9; H. Nitner, 75. lat Hydrografii Marynarki Wojennej (okres przedwojenny), Przegląd Morski 1995, nr 4, s. 19, oraz utworzenia zaczątków polskiej służby hydrograficznej. Nie było to łatwe, bowiem dotychczasowa administracja niemiecka próbowała opóźnić wszelkie czynności związane z przekazaniem stronie polskiej infrastruktury nawigacyjnej znajdującej się w pasie wybrzeża przyznanego Polsce. Propozycja czasowego pełnienia obowiązków zarządu służby hydrograficznej przez niemiecki urząd w Ustce (niem.