Spadek odsetka chrześcijan w populacji i wzmacnianie się państw chrześcijańskich na północy półwyspu spowodowało, że mozarabowie zaczęli od ok. 850 roku wszczynać bunty przeciwko władcom muzułmańskim. Podczas jednego z powstań (za rządów Muhammada I) po stronie mozarabów interweniował król Asturii, Ordoño I. W latach 850−859 łącznie 48 chrześcijan zginęło śmiercią męczeńską, w większości dobrowolnie. Ludzie ci dokonywali publicznych aktów bluźnierstwa względem islamu lub też dokonywali konwersji z islamu i publicznie się do niej przyznawali, co prawo muzułmańskie karze śmiercią. Pierwszym męczennikiem z tej grupy był św. Perfectus, a ostatnim św. Eulogiusz. Biskupi muzułmańskiej Hiszpanii potępili te akty w roku 852, uznając dobrowolne męczeństwa za formę samobójstwa.
Po wygaśnięciu ruchu męczenników doszło do konfliktów na tle zwiększonego ucisku podatkowego, które trwały około 50 lat. W wystąpieniach brali udział chrześcijanie i muzułmanie, a ludność chrześcijańska próbowała wykorzystywać osłabienie władzy arabskiej do przejmowania kontroli nad niektórymi regionami.