mały|Mjr Henryk Dobrzański 1 stycznia 1927 awansował do stopnia majora i objął dowództwo szwadronu w 18 pułku ułanów. W latach 1929–1934 służył w 20 pułku ułanów z siedzibą w Rzeszowie, a następnie w latach 1934–1936 pełnił funkcję kwatermistrza w stacjonującym w Hrubieszowie 2 pułku strzelców konnych. Przydzielony w 1936 do 4 pułku ułanów, a ponieważ nie potrafił przystosować się do wymogów służby pokojowej i wywoływał swym postępowaniem wiele konfliktów, został na przełomie maja i czerwca 1939 r. przeniesiony w stan nieczynny. Z dniem 31 lipca 1939 przeniesiony w stan spoczynku. Jak podaje Marek Kozubal, bezpośrednim powodem przeniesienia w stan spoczynku był incydent polegający na tym, że dowódca pułku, któremu podlegał szwadron dowodzony przez Dobrzańskiego, dwukrotnie nie zastał majora w jednostce w Wołkowysku, gdyż ten był na polowaniuMarek Kozubal, "Żywa pamięć o Hubalu", PlusMinus, 19–20 marca 2022..
Był żonaty i miał córkę Krystynę (1932–2020).