Janusz Makarczyk (ur. 25 marca 1901 w Łodzi, zm. 16 maja 1960 w Warszawie) – oficer artylerii Wojska Polskiego, dziennikarz, prozaik, dramatopisarz i dyplomata.
Dzieciństwo i lata szkolne Był najstarszym z trzech synów Stefana (1876–1930), inżyniera, współwłaściciela firmy instalacji wodociągowo-kanalizacyjnych A. Wettler w Warszawie, oraz Heleny z Rybarskich (1881–1931), bratem Zbigniewa (1904–1963) i Jerzego (1905–?). Dzieciństwo spędził w domu dziadków Rybarskich w Warszawie, uczęszczając najpierw do szkoły powszechnej (1910–1912), a następnie do Gimnazjum gen. Pawła Chrzanowskiego. Po wybuchu wojny w 1914 wraz z rodziną został ewakuowany do Kijowa, gdzie od października 1915 uczęszczał do gimnazjum polskiego. W 1918 powrócił do Warszawy, kontynuując naukę w Szkole Męskiej Rady Głównej Opiekuńczej.
Udział w walce o niepodległość i studia 1 września 1918 wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej (POW), a trzy miesiące później wziął udział w rozbrajaniu Niemców. 10 grudnia 1918 został przyjęty do wojska jako ochotnik. Uczestniczył w walkach na froncie w składzie 21 pułku piechoty. Od 15 stycznia 1919 pełnił służbę w Dowództwie „Wschód” gen. por. Tadeusza Jordana Rozwadowskiego jako szeregowy do specjalnych zleceń. W lutym 1919 brał udział w walkach w obronie Lwowa.