W czerwcu 1919 powrócił do Warszawy na tzw. urlop akademicki. 28 czerwca zdał egzamin dojrzałości w Szkole Męskiej Rady Głównej Opiekuńczej (przemianowanej później na Gimnazjum św. Kazimierza), po czym zapisał się na Wydział Prawa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego.
Gdy Armia Czerwona stała u wrót Warszawy, 17 lipca 1920 ponownie zgłosił się jako ochotnik do wojska. Został wówczas wcielony do tworzącego się Dywizjonu Szkolnego Artylerii Zenitowej. Po ukończeniu kursu prowadzonego przez kpt. Ernesta Jeana-Renauda przydzielono go do obsługi działa 1 baterii zenitowej automobilowej por. Eugeniusza Baranowicza. Z baterią tą, dowodzoną później przez por. Andrzeja Miziewicza, od 17 sierpnia 1920 uczestniczył w działaniach pościgowych za nieprzyjacielem. Została ona najpierw włączona do Grupy Artylerii gen. Ignacego Ledóchowskiego, a następnie działała przy 21 Dywizji Piechoty Górskiej gen. Andrzeja Galicy. Była użyta podczas walk pod Sokółką, Kuźnicą Białostocką, Grodnem, Dubrowlanami nad Niemnem, po czym kwaterowała w okolicach Lidy. 26 października 1920 bateria powróciła do Warszawy. 4 listopada 1920 został zdemobilizowany w stopniu bombardiera rezerwy.