Wykuwane w pionowej ścianie skalnej (jak w Tlos czy Myrze), mające od jednej do trzech kondygnacji, ze zdobionymi rzeźbiarsko i malowanymi fasadami, niekiedy z wejściowymi portykami, były miejscem pochówku osób szczególnie zamożnych. grobowce wolnostojące – rzadkie, naśladujące architekturę świątynną, przeznaczone były dla władców i osób wybitnych. Wznoszone zarówno na otwartej przestrzeni (jak np. pomnik Nereid w Ksantos w postaci jońskiej świątyni), jak i budowane w głębokiem wycięciu skalnej wnęki; miały zdobioną fasadę i portyk, w wewnętrznej komorze grobowej znajdowały się ławy dla zmarłych. grobowce filarowe – uważane za typ najstarszy, z kamiennym sarkofagiem umieszczanym na czworokątnym filarze (zawierającym też komorę grobową), nakrytym schodkową płytą i osadzonym na schodkowym cokole (nierzadko wprost na skalnym podłożu), stanowiły miejsce pochówku dla licyjskich elit. Zlokalizowano je tylko w Ksantos (np. tamtejszy pomnik Harpii) i Apollonii. grobowce sarkofagowe – o najprostszej konstrukcji, powstające głównie w czasach rzymskich i przeznaczone dla mniej zamożnych, miały kształt domu z dwuspadowym dachem, posadowionym na schodkowym cokole.