Celestyn Czaplic herbu Kierdeja, krypt.: C. C. L. W. K., N. N.(?), (ur. 6 kwietnia 1723, zm. 3 lub 23 maja 1804 w Warszawie) – łowczy wielki koronny od 1773, marszałek sejmu 1766, poeta, kawaler Orderu Orła Białego.
Życiorys Pochodził z rodziny ruskiej Czapliców ze Szpanowa. Był synem Ignacego, podstolego kijowskiego, i Franciszki z Piaskowskich. Wykształcenie odebrał u pijarów w Międzyrzeczu i jezuitów w Ostrogu. Przebywał na dworze i w obozie Antoniego Lubomirskiego. W roku 1743 został podczaszym kijowskim. Od tego czasu zasiadał w licznych komisjach. Był deputatem (3-krotnie) do Trybunału Głównego Koronnego, posłem sejmów (8-krotnie) w latach: 1752, 1754, 1758, 1766, 1767 i 1768. Dzięki przychylności Michała Czartoryskiego został sędzią grodzkim w Łukowie, a następnie tamtejszym podstarościm. W okresie bezkrólewia, podpisał manifest 11 maja roku 1764 przeciwko konwokacji, mimo że nie opuścił miejsca w sądzie kapturowym. Poseł województwa wołyńskiego na sejm konwokacyjny 1764 rokuTomasz Szwaciński, Sejmiki poselskie przed konwokacją 1764 r., w: Kwartalnik Historyczny, R. 113, nr 1 (2006), s. 33.. Był konsyliarzem konfederacji Czartoryskich w 1764 roku z województwa kijowskiegoVolumina Legum, t. VII, Petersburg 1860, s. 140..