Status taksonomiczny blisko spokrewnionych taksonów komplikuje duża ich zmienność i trudność z ustaleniem jednoznacznych cech diagnostycznych je różniących. Cechy wskazywane jako różniące O. regalis i O. spectabilis sprawdzają się np. tylko w odniesieniu do populacji O. regalis pochodzących z Europy, ale już niekoniecznie w przypadku paproci tego gatunku z Afryki. Podobnie znaczną zmienność cech stwierdzono w obrębie zasięgu O. spectabilis, włącznie z obecnością w Ameryce Południowej form morfologicznie bliższych do opisów diagnostycznych europejskiego długosza królewskiego. Wyróżniane są rozmaite odmiany, formy i morfotypy, a w przeglądzie krytycznym obu gatunków wyróżniono morfotypy bez rangi taksonomicznej.
W obrębie O. regalis wyróżniono 6 morfotypów – ‘regalis’, ‘abyssinica’, ‘huegeliana’, ‘longifolia’, ‘obtusifolia’, ‘transvaalensis’, w tym pierwszy w dwóch podtypach. Wyróżnia się mocno morfotyp wschodnioafrykański ‘abyssinica’ (= f. abyssinica Kuhn) ze względu na zasiedlanie obszarów górskich, pełne rozdzielenie liści zarodnionośnych i asymilacyjnych (na tych pierwszych zupełnie brak zielonych odcinków asymilacyjnych) oraz powyginaną osadkę w szczytowej części liścia. Dominujący w Europie morfotyp ‘regalis’ dzielony jest na postać typową (regular) i niską (small).