Przy budowie stosowano trzy techniki: metodę odkrywkową (z ang. cut-and-cover) w płytkich częściach tunelu, co wymagało rozkopania ulicy znajdującej się powyżej, metodę tarczową, która początkowo spotkała się z uznaniem budowniczych, lecz później była rzadko używana ze względu na niespoistość i różnorodność paryskiego gruntu, oraz starą metodę szalowania znaną z kopalni, która ostatecznie stała się najczęstsza. Linia 1 została zrealizowana w rekordowym tempie od 30 marca 1898 r. do 19 lipca 1900 r.
Inauguracja linii odbyła się bez rozgłosu, gdyż CMP chciała stopniować obciążenie linii. Paryżanie natychmiast przekonali się do nowego środka transportu, który oferował istotne skrócenie czasu podróży i większy komfort niż komunikacja naziemna. Szybko trzeba było zwiększyć częstotliwość kursowania i wydłużyć składy, które w ciągu dwóch lat z 2 wagonów przedłużono do 8 na najbardziej obleganych odcinkach. W 1900 r. w wagonach funkcjonowały dwie klasy: koszt podróży w pierwszej wynosił 25 centymów, zaś w drugiej – 15 centymów, niezależnie od dystansuLe Métropolitain de Paris – Supplément illustré du Matin , H. Denglos, 10 marca 1900 r. Dostęp 20 kwietnia 2015 r..