transport publiczny zaczął przegrywać z transportem indywidualnym i baczniej przyglądano się kosztom eksploatacji autobusów.
Autobus standardowy VÖV-I i StÜLB Katalog wymagań stawianych nowemu pojazdowi wymieniał m.in. następujące cechy standardowego autobusu: długość 11 m i napęd z umieszczonego na zwisie tylnym silnika o mocy co najmniej 150 KM (a później 200 KM). Określono wymiary pojazdu, wysokość podłogi i stopni wejściowych, wymiary drzwi i okien, ich odstępy, liczbę i ustawienie siedzeń oraz wygląd stanowiska kierowcy identyczne w każdym autobusie. Dodatkowo stworzono wymagania dla wersji autobusu międzymiastowego o długości 11,7 m. Produkcji autobusu standardowego podjęli się Büssing, Magirus-Deutz, MAN i Mercedes-Benz, a nawet dwaj producenci zagraniczni Gräf & Stift (Austria, na rynek własny), Ikarus (Węgry, mała seria dla Hamburga).
Prototypy standardowego liniowego autobusu (stąd skrót SL na oznaczenie tego modelu) zaprezentowali w 1967 r.: Daimler-Benz (model O305), Magirus-Deutz (model 150 S 11 N) i Büssing (model Präfekt 13 VÖV). Weszły one do produkcji seryjnej w 1968 r. (przy czym Büssing zmienił oznaczenie swojego modelu na die Präfekt 13 Standard).