Optycznie pojazdy były do siebie podobne, najbardziej różniły się atrapami ściany przedniej różnie zaprojektowanymi przez każdego z producentów w indywidualny sposób. Podwozia i silniki powyższych producentów wykorzystali też konkurenci: Kässbohrer produkujący autobusy marki Setra i Auwärter, producent marki Neoplan, do stworzenia własnych autobusów pierwszej generacji VÖV – lecz bez powodzenia. Pozostali oni więc przy produkcji autobusów miejskich nie odpowiadających wytycznym VÖV.
MAN zaprezentował swój model na targach IAA w 1969 r., ale za to od razu w dwóch wersjach: ze ścianą przednią zgodnie ze standardem VÖV (z wygiętą poziomo szybą) oraz ze ścianą przednią dla modelu podmiejskiego (StÜLB) ze zwykłą szybą przedniego okna. Do produkcji seryjnej wszedł model 750 HO-SL z przodem według standardu VÖV.
W 1971 r. MAN przejął zakłady Büssing i chwilowo produkowane w nich autobusy nosiły oznaczenie MAN-Büssing, potem już tylko MAN. Produkowano tu typy SL 195, potem SL 200. Po włączeniu zakładów Magirus-Deutz do koncernu IVECO na rynek trafiły też standardowe autobusy marki IVECO.