W roku 1971 węgierski Ikarus w kooperacji z Ferrostahl AG oraz Gesellschaft für Verkehrsberatung und Verfahrenstechnik GVV (firmą-córką hamburskiego przewoźnika metra VHH, zajmująca się przewozami autobusowymi), zbudował prototyp autobusu miejskiego Ikarus 190, zbliżony do niemieckich konstrukcji. Był on przeznaczony na rynek RFN, co było ewenementem w państwach z obozu RWPG. W sumie Ikarus sprzedał w ciągu kilku lat do Hamburga 154 autobusy.
Oprócz modelu solo powstał też model przegubowy z silnikiem z tyłu pojazdu (SG = Standard-Gelenkbus). Mercedes oznaczył go jako O305G, MAN miał w ofercie kilka wariantów: SG 192, SG 220, SG 240 – różniących się długością, silnikiem i napędem (oferowano autobusy „pchacze” z silnikiem umieszczonym z tyłu i napędzaną trzecią osią oraz autobusy „ciągniki” z napędem na oś środkową). Drugi człon dla autobusów przegubowych MAN-a produkowała fabryka stąd różniły się one od siebie np. umiejscowieniem drzwi. W niektórych autobusach SL i SG MAN stosował zaokrąglone boczne tylne szyby, a w innych nie.