Wojna przeszkodziła w uruchomieniu fabryki samochodów Ford. Zainicjował budowę i doprowadził do powstania Domu Robotniczego (obecnie siedziba Teatru Powszechnego), w którym odbył się ostatni przed wojną XXIV Kongres PPS.

Od 1924 do 1929 był również przewodniczącym Zarządu Kasy Chorych w Radomiu. W 1926 przyczynił się do złamania strajku lekarzy radomskich w Kasie Chorych, sprowadzając lekarzy spoza Radomia.

Organizował spółdzielczość robotniczą w Radomiu. Był m.in. jednym z głównych organizatorów Spółdzielni Pożyczkowo-Oszczędnościowej „Dźwignia”, której zadaniem między innymi było udzielanie kredytu jej członkom i przyjmowanie wkładów pieniężnych oraz wspierał działalność Spółdzielni Mieszkaniowej „Zdobycz Robotnicza”, zarejestrowanej przez Sąd Okręgowy w Radomiu w lutym 1927.

W latach 1928–1935 poseł na Sejm II i III kadencji z listy PPS (okręg nr 19 Radom-Końskie-Opatów). Od 1922 do 1939 przewodniczył Okręgowemu Komitetowi Robotniczemu PPS w Radomiu. Współdziałał w utworzeniu i wydawaniu pisma „Życie Robotnicze”. Przewodniczył oddziałowi radomskiemu Stowarzyszenia byłych Więźniów Politycznych. Zasłynął jako przeciwnik kary śmierci – taki pogląd zaprezentował między innymi podczas VII Krajowego Zjazdu tego stowarzyszenia, który odbył się w Radomiu w 1935.