Russoizm – zespół poglądów, tendencji ideowych i literackich mających źródło w twórczości pisarza i francuskiego filozofa Jeana-Jacques’a Rousseau.
Filozof ten twierdził, że: człowiek jest z natury dobry, tylko cywilizacja jest zła – to ona zniszczyła podstawową dobroć w człowieku (idea szlachetnego dzikusa), cywilizacja, instytucje i nauki (wytwór działalności społecznej) doprowadziły do rozwinięcia się takich przywar jak lenistwo, chciwość, umiłowanie zbytku, upadek moralny, utrata wolności i szczęścia, a także powstania nierówności społecznych, należy kierować się sercem, ponieważ: Wartość prawdziwego człowieka nie leży w rozumie, lecz w sercu, a wartość serca jest niezależna od wartości rozumu.
Najważniejszymi metodami poznawczymi jest introspekcja i intuicja,
Jedyną szansą na osiągnięcie przez człowieka szczęścia jest: przebywanie na łonie natury z dala od cywilizacji (kult natury), użyteczność (utylitaryzm) jednostki na rzecz ogółu i odwrotnie, ponieważ: szczęście jednostki = szczęście ogółu (utylitaryzm + praca).
Rousseau jest „patronem duchowym” sentymentalizmu, zaś jego sądy zostały podniesione do rangi naczelnych złożeń sentymentalizmu, a nawet przetrwały do romantyzmu.