E-2A Super Fudd Pierwszy produkowany model wykonany został 21 października 1960 roku. Nie posiadał on jeszcze zamontowanego radaru, a jedynie stanowił podstawę konstrukcyjną. Wersję z systemem radarowym oblatano 16 kwietnia 1961 roku. Był to górnopłat, który posiada składane wzdłuż kadłuba skrzydła przy pomocy instalacji hydraulicznej. Charakterystyczne jest usterzenie ogonowe, które posiada cztery stateczniki pionowe, których ilość równoważyła ich niewielką wysokość. Podwozie jest trzypunktowe z przednią golenią. W celu ochrony przed oblodzeniem zastosowano system odladzania pneumatycznego. W środkowej części kadłuba umiejscowione są drzwi wraz ze schodami. Do nowych silników Allisona użyto czterołopatowych śmigieł. Radar jaki został zamontowany przy pomocy pięciu wsporników na grzbiecie samolotu to General Electric AN/APS-96. Posiadał on na tamte czasy nowoczesną antenę talerzową o średnicy 731 cm, która obracała się wokół własnej osi w liczbie 6 obrotów na minutę. Podczas hangarowania istniała możliwość opuszczenia anteny o około 60 cm. Podczas działania jego zasięg wykrywania ustalono na 370 km przy wysokości 9,1 km. Załogę stanowią dwaj piloci oraz trzyosobowa obsługa radarowaPaweł Henski. E-2D Advanced Hawkeye. str 52-57 „Lotnictwo”. Nr 7/2014, lipiec 2014. Magnum X.