Polskie izby były zamieszkane przez ludzi i zwierzęta, zadymione, duszne i brudne. Nie brakowało za to w nich świętych obrazów.
W uporczywie powielane jest kilka schematów : dzieci w lichych koszulkach, zwierzęta i ludzie zamieszkali wspólnie, drzwi na jednym zawiasie, wymarłe pola i domy widziane przez kolonistę z pagórka. Polskie gospodarstwa obowiązkowo musiały być nędzne i pełne brudu. Jeden z bohaterów Fließa wyrósł na silnego i zdrowego chłopca, mimo samotności, często kiepskiej opieki, niewiarygodnego brudu prawdziwego polskiego gospodarstwa rolnego. Pierzyny i prześcieradła były latami nie prane (podobnie jak ubrania i kożuchy), chleby wyciągane z pieca i kładzione na podłodze w kurzych odchodach, a kobiety zaniedbane (gdy wyjątkowo pojawiała się relatywnie czysta, to okazywała się złodziejką lub oszustką).
Podobnie jak wsie liche były też drogi, piaszczyste, błotniste i nieprzejezdne. Gospody to również miejsca brudne, z kałużami piwa, zaniedbanymi firankami, fatalnie oświetlone, za to pełne spiskujących Polaków, kombinujących jak zaszkodzić Niemcom.