Maria Racięcka (ur. 18 listopada 1886 w Ciechanowie, zm. 4 lutego 1954 w Warszawie) – polska zoolog, trichopterolog, doktor habilitowany nauk biologicznych, zatrudniona na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie, a po II wojnie światowej i wysiedleniu z Wilna na Uniwersytecie w Toruniu.
Życiorys W 1906 ukończyła Szkołę Handlową w Pabianicach. Po zdaniu egzaminu nauczycielskiego (1907) pracowała w Warszawie jako prywatna nauczycielka. W 1919 podjęła studia biologiczne na Uniwersytecie Poznańskim u Jana Gabriela Grochmalickiego, w 1922 przeniosła się na Uniwersytet Stefana Batorego w Wilnie. Tam ostatni rok nauki (w 1923 uzyskała absolutorium) połączyła z pracą w Zakładzie Zoologii pod kierunkiem Jana Prüffera. Była kolejno zastępcą asystenta, asystentem, starszym asystentem i wreszcie adiunktem w tym zakładzie. Doktorat uzyskała na podstawie rozprawy O unerwieniu skrzydeł u Rhopalocera w 1929.
Okres okupacji spędziła w Warszawie. Po wojnie krótko pracowała w Państwowym Muzeum Zoologicznym;