Johannes Cisnerus i Johannes Adam; udowadniali oni, że podczas śledztwa torturami wymusza się od niewinnych ludzi fałszywe przyznanie się do czarnoksięstwa.
Praetorius domagał się weryfikacji poglądów Jana Kalwina i Marcina Lutra, dotyczących rzekomej szkodliwości czarownic, wskazując, iż są one bezpodstawne i sprzeczne z „wszechmocą Boga”. Jego zdaniem Bóg sam ukarał by czarownice, gdyby naprawdę istniały, niepotrzebne by były wyroki sądów. Podkreślał, że wiara w istnienie czarów jest jednocześnie wiarą w moc szatana, zrównywaną w ten sposób z potęgą Boga (co stanowi herezję). Wskazywał, iż „łaska Boża” mocniejsza jest niż jakiekolwiek domniemane „podstępy diabelskie”.
Jako kaznodzieja wygłaszał płomienne kazania przeciwko stosowaniu tortur. Jego zaangażowanie dla tej sprawy spowodowało, iż zwolniono go ze stanowiska pastora i musiał przenieść się do Laudenbach, gdzie rozpoczął pisanie dzieł przeciwko procesom o czary i torturom: jego najbardziej znaczące dzieło: „Dokładne sprawozdanie o czarodziejstwie i czarodziejach” (1598) (opublikowane pod pseudonimem), wyprzedziło o 37 lat inne podobne książki (np. Johann Matthäus Meyfart „Christliche Erinnerung, An Gewaltige Regenten, und Gewissenhaffte Praedicanten...”, Friedrich Spee „Cautio criminalis”).