W 1602 i 1613 ukazały się kolejne wznowienia tego dzieła Praetoriusa, tym razem pod jego prawdziwym nazwiskiem. Stracił wszystkich bliskich: umarły jego 3 kolejne żony i 11 jego dzieci. Tylko jeden syn Johannes dożył do wieku 28 lat.

Opowiadał się za całkowitym zakazem tortur, jako sprzecznych z naukami chrześcijaństwa i bezsensownych, bo prowadzących do fałszywych wyznań winy.

Rzecznik demokratyzacji państwa Krytykował ówczesny ustrój państwowy jako tyranię, sprzeczną z „prawem bożym”. Nawoływał, aby rządzący kierowali się naukami Biblii i miłosierdziem, szczególnie w przypadku wymiaru sprawiedliwości. Zarzucał prawnikom brak etyki i groził im „karą bożą”. Jego zdaniem wyrok powinien się opierać na zeznaniach co najmniej 2-3 świadków. Sprzeciwiał się nadużywaniu przez władze kary śmierci, uważał, że należy ją stosować tylko w nielicznych, ściśle określonych przypadkach, np. trucicieli.