Władysław Opolczyk na skutek wojen z Królestwem Polskim utracił ziemię olesko-lubliniecką na rzecz szlachcica Spytka z Melsztyna. Była to jednak tylko tymczasowa strata książąt opolskich, gdyż córka Spytka została wkrótce żoną Bernarda, który tym samym poszerzył swoje władztwo o wspomniane dwa okręgi. Część Opola i Głogówek stały się po śmierci Władysława Opolczyka w 1401 r. wdowią oprawą księżnej Ofki, która dożyła 1418 r. Jej terytoria rodzielili pomiędzy sobą Bolko IV z Janem Kropidło. Ten drugi dokonał żywota w 1421 r. i jego fragmenty okręgów opolskiego i głogóweckiego przypadły w spadku po połowie pozostałym braciom, czyli Bolkowi IV i Bernardowi. Po 1421 r. władztwo Bolka IV obejmowało zatem większość terenu dystryktów opolskiego i głogóweckiego, najpewniej cały bialski oraz niewielkie fragmenty strzeleckiego i niemodlińskiego. Bernard sprawował natomiast rządy w okręgach niemodlińskim, strzeleckim, oleskim, lublinieckim oraz w małych częściach opolskiego i głogóweckiego.