thumb|skaluj=0.5|Berło sztyletowe z Mierzeszyna. Eksponowane w Muzeum Archeologicznym w Gdańsku Berło sztyletowe – odmiana berła występującego w okresie wczesnej epoki brązu, w tym na obszarze kultury unietyckiej. Składa się z trójkątnego metalowego ostrza osadzonego poprzecznie na trzonku.
Ostrza bereł odlewano z brązu, zwykle o niskiej zawartości cyny, poniżej 12%. Na dłuższej osi ostrza znajduje się centralnie położone żebro, mające funkcję wzmacniającą. Ostrza mogą być jedno- lub dwuczęściowe, cechuje je wysoka jakość wykonania. Czasami były zdobione ornamentem liniowym, posiadają też tuleję mocowaną nitami. W tulei osadzano, pod kątem rozwartym albo prostym, trzonek. Był on drewniany, rzadziej metalowy. Długość trzonków jest zróżnicowana, znane są okazy dwuręczne i mające długość 70 cm, ale występują też trzonki krótkie, ujmowane jedną ręką.