Wozy te były arcydziełem rzemieślniczej funkcjonalności. Wykonane z twardego, sezonowanego drewna ramy były budowane w taki sposób, aby były maksymalnie wodoszczelne, co miało kluczowe znaczenie podczas dziesiątek koniecznych przepraw przez rwące rzeki i strumienie. Osłaniał je charakterystyczny, płócienny dach (często nacierany olejem dla zwiększenia wodoodporności), rozpięty na pięciu do siedmiu zakrzywionych pałąkach, co chroniło pasażerów i bezcenny ładunek przed palącym słońcem i gwałtownymi ulewami. Boczne deski wozu były fazowane na zewnątrz, by dodatkowo odbijać wodę deszczową.
Niezwykle trudnym dylematem logistycznym, determinującym szanse na przeżycie, był wybór zwierząt pociągowych. Choć do wyboru były konie, muły i woły, preriowa pragmatyka bezwzględnie weryfikowała przydatność poszczególnych gatunków. Konie, chociaż najszybsze i najbardziej pożądane w zurbanizowanych środowiskach, na szlaku okazywały się generalnie niesatysfakcjonujące. Nie potrafiły przetrwać na rzadkiej, twardej trawie preriowej, słabo znosiły uciążliwe insekty i niską jakość wody zasadowej. Ponadto, wymagały zabierania ogromnych ilości paszy, co było logistycznie niemożliwe.