Jan Ciechanowski w cementowni w Grodźcu koło Będzina (Cementownia Grodziec). W tym samym roku z inicjatywy Friedricha W. Grundmanna uruchomiono pierwszą fabrykę cementu portlandzkiego w Opolu na Górnym Śląsku (wówczas w Królestwie Prus).
Technologia Klinkier cementowy otrzymuje się przez wypalenie w temperaturze 1450 °C mieszaniny zmielonych surowców zawierających wapień i glinokrzemiany. Podstawowe składniki klinkieru to: alit, krzemian trójwapniowy (50–65% masy klinkieru) – 3CaO·SiO2 belit, krzemian dwuwapniowy (ok. 20% masy klinkieru) – 2CaO·SiO2 brownmilleryt, związek tlenku wapnia, tlenku glinu i tlenku żelaza(III) (ok. 10% masy klinkieru) – 4CaO·Al2O3·Fe2O3 glinian trójwapniowy (ok. 10% masy klinkieru) – 3CaO·Al2O3 inne związki glinu, wapnia, magnezu Do wypalonego klinkieru dodaje się gips lub mieszaninę gipsu i anhydrytu jako regulatora czasu wiązania oraz do 5% innych składników (wapień, żużel, pył pucolanowy), a następnie całość miele się w młynie do cementu.
W procesie wiązania powstają związki, które – ulegając krystalizacji – tworzą zwartą, twardą masę. Sam proces wiązania to reakcje chemiczne, z których dwie najważniejsze to:
6 CaO·SiO2 + 9 H2O → 6 CaO·SiO2·9 H2O
3 CaO·Al2O3 + 12 H2O → 3 CaO·Al2O3·12 H2O