Po śmierci Włodzimierza Lenina w 1924 roku, kiedy Stalin i jego zwolennicy przejęli kontrolę nad partią, marksizm-leninizm stał się odrębnym ruchem w Związku Radzieckim. Odrzucał powszechne wśród zachodnich marksistów pojęcie rewolucji światowej jako warunku wstępnego budowy socjalizmu, na rzecz koncepcji socjalizmu w jednym kraju. Według jego zwolenników stopniowe przejście od kapitalizmu do socjalizmu zostało rozpoczęte przez wprowadzenie pierwszego planu pięcioletniego i konstytucji radzieckiej 1936 roku. Pod koniec lat dwudziestych Stalin wprowadził ideologiczną ortodoksję w Rosyjskiej Partii Komunistycznej, Związku Radzieckim i Międzynarodówce Komunistycznej. Sformułowanie radzieckiej wersji materializmu dialektycznego i historycznego w latach 30. XX wieku przez Stalina i jego współpracowników stało się oficjalną radziecką interpretacją marksizmu i zostało wzięte za wzór przez marksistów-leninistów w innych krajach. Według Wielkiej encyklopedii rosyjskiej, tekst ten stał się podstawą filozofii marksizmu-leninizmu.