W 1938 roku oficjalny podręcznik Stalina Historia Wszechzwiązkowej Komunistycznej Partii (bolszewików) spopularyzował termin „marksizm-leninizm”.
Krótki słownik filozoficzny pod redakcją Judina i Rozentala korzystając z definicji Józefa Stalina pisze, że marksizm-leninizm jest
Marksizm-leninizm składa się z trzech części: filozofia (materializm dialektyczny i materializm historyczny), ekonomia polityczna, naukowy komunizm.
Masy aparatu ideologicznego, agitatorów i propagandystów rozpowszechniały przekonanie, że ideologia marksistowsko-leninowska jest naukowa.
Marksizm-leninizm twierdzi, że do obalenia kapitalizmu konieczna jest dwuetapowa rewolucja komunistyczna. Partia awangardowa, zorganizowana przez „centralizm demokratyczny”, po przejęciu władzy w imieniu proletariatu, ustanowiłaby jednopartyjne państwo socjalistyczne, zwane dyktaturą proletariatu. Państwo to kontrolowałoby środki produkcji, tłumiło opozycję, kontrrewolucję i burżuazję oraz promowało radziecki kolektywizm. To wszystko, by utorować drogę do ewentualnego społeczeństwa komunistycznego, które byłoby bezklasowe i bezpaństwowe.