Zabudowania huty wzniesiono w latach 1819–1820. Obejmowały halę hutniczą, prostownię tafli szklanych, tłuczarnię, potażnię i magazyn wyrobów. Budynki wykonano z drewna na kamiennych fundamentach. Według spisu z 1854 roku w magazynie znajdowało się ponad pół miliona butelek, 18 tys. szklanek, ponad 117 tys. kieliszków, ponad 40 tys. słojów, gąsiorów i słoików, 13,8 tys. karafek, 2,5 tys. kałamarzy oraz ponad 100 tys. innych wyrobów szklanych, w tym naczyń laboratoryjnych i aptekarskich.
Początkowo w hucie pracowali sprowadzeni z terenów dawnych Prus Wschodnich majstrowie i rzemieślnicy narodowości niemieckiej. Przyuczali oni do zawodu synów miejscowych chłopów. Kierownictwo zakładu sprawował pisarz huty Szymon Walejewski, którego zastępcą był majster Fryderyk Wencel. W zakładzie pracowali również chłopscy terminatorzy.
Około 50 mieszkańców okolicznych wsi zajmowało się ponadto wypalaniem węgla drzewnego i popiołu, wyrębem i dostawą drewna oraz transportem surowców i gotowych wyrobów.
Przemysł metalowy w dobrach sztabińskich rozwijał wcześniej Joachim Litawor Chreptowicz, wykorzystując miejscowe złoża rudy darniowej. Brzostowski kontynuował tę działalność.