Werbował razem z innymi młodzież do obrony Lwowa i Przemyśla. 1 września 1924 otrzymał nominację na stałego katechetę w I Państwowym Gimnazjum w Jarosławiu, w którym od 1926 do 1933 był wicedyrektorem. Organizował spotkania historyczne. W latach 1933–1939 był radnym miejskim z ramienia Stronnictwa Narodowego. Założył dwa domy dla sierot polskich. W 1924 został obdarzony przywilejem noszenia Rokiety i Mantoletu. We wrześniu 1939 roku, po wkroczeniu wojsk niemieckich został wpisany na listę zakładników, a 27 września został wywieziony za San z zakazem powrotu. Do Jarosławia powrócił w 1944Zbigniew Zięba, Jarosławskie cmentarze, Jarosław 2008, .. 2 lipca 1945 objął kościół św. Ducha w Jarosławiu. Odnowił zniszczony rektorat przy pomocy swoich przyjaciół. Wprowadził szopkę bożonarodzeniową i Grób Pański. W 1950 zrzekł się kierowania domami dla sierot, które przeszły pod zarząd „Caritasu”. W 1956 udał się do Szczawnicy w celu podratowania zdrowia.
Zmarł 18 stycznia 1957 w Jarosławiu na chorobę nowotworową. Pochowany na Starym Cmentarzu w Jarosławiu (sektor 27-B-1).
Ordery i odznaczenia Złoty Krzyż Zasługi (10 listopada 1933) „za zasługi na polu pracy narodowej i społecznej”. Medal Niepodległości (21 kwietnia 1937) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.