Oprócz tego ocenił fotografię dzieła, jako mało przestrzenną, ciasną, a scenografię jako monotonną.

Także ukraińscy intelektualiści dostrzegali w Ogniem i mieczem film bardziej „poprawny politycznie” aniżeli w przypadku pierwowzoru literackiego, co nie zniwelowało ich zdaniem antyukraińskiej poetyki prozy Sienkiewicza. Jurij Szewczuk twierdził, że z powodu „wyraźnie tendencyjnej, jeśli nie ukrainofobicznej” podstawy literackiej film Hoffmana musiał spowodować kontrowersje, niezależnie od intencji reżyserskiej. Historyk Frank Sysyn zaznaczał, że z wyjątkiem Chmielnickiego Kozaków reżyser sportretował jako prymitywów, a film nie odnosił się do prześladowań, z jakimi mierzyła się wspólnota prawosławna w siedemnastowiecznej Rzeczypospolitej. Wizja Sienkiewicza, a w konsekwencji i Hoffmana, budziła na tyle opór Ukraińców (choć wzmogła zarazem u nich zainteresowanie prozą Sienkiewicza), że Ogniem i mieczem doczekało się ukraińskojęzycznych imitacji (Modlitwa za hetmana Mazepę Jurija Illenki z 2001 i Bohdan Zenobi Chmielnicki Mykoły Maszczenki z 2006 roku) o jednoznacznie antypolskiej retoryce.