Po ataku Niemiec na ZSRR podczas II wojny światowej w 1941, została zmobilizowana do lotniczej 130. samodzielnej eskadry łącznikowej Frontu Południowego, gdzie latała na powolnych nieuzbrojonych dwupłatach Po-2, także w misjach rozpoznawczych i łącznikowych do okrążonych oddziałów za linię frontu. Wykonała około 100 misji i została wówczas odznaczona Orderem Czerwonego Sztandaru. Wiosną 1942 roku wykonała przymusowe lądowanie na samolocie uszkodzonym przez niemiecki myśliwiec. Jesienią 1942 uzyskała przeniesienie do lotnictwa szturmowego – 805. pułku lotnictwa szturmowego 197. Dywizji Lotnictwa Szturmowego, latającej na samolotach Ił-2. Była jedyną kobietą-pilotem w pułku, później latała w żeńskiej załodze wraz ze strzelcem Jewdokią Nazarkiną. Pod koniec swojej służby, została nawigatorem pułku. Uczestniczyła w walkach na Tamaniu, Małej Ziemi, wyzwoleniu Krymu, Ukrainy i Polski, odbywając ponad 100 lotów bojowych (według innych źródeł – łącznie podczas wojny 277 lotów).