W dniu 6 grudnia 1907 skazany wyrokiem Warszawskiego Sądu Wojskowego na karę śmierci przez powieszenie. Po interwencji adw. Leona Berensona, generał-gubernator Gieorgij Skałon karę śmierci z powodu młodego wieku (miał wówczas 22 lata), zamienił mu na 15 lat katorgi. Do 15 grudnia 1907 więziony był w Arsenale, zaś od marca 1908 w więzieniu w Łomży. Po proteście przeciw przedłużaniu czasu zakucia w kajdany, na początku października 1908 został zesłany do więzienia katorżniczego w Orle. W grudniu 1912 wskutek zeznań prowokatora, przewieziony ponownie do Piotrkowa, gdzie miał znów odpowiadać przed sądem, został jednak wyłączony ze sprawy z uwagi na odbywanie wyroku. Przez pewien czas więziony w Łodzi, a w połowie 1913 ponownie wysłany do więzienia w Orle. Przebywał tam do lutego 1917.
Po rewolucji lutowej i obaleniu caratu uwolniony w wyniku amnestii ogłoszonej przez Rząd Tymczasowy w marcu 1917. Zostaje wiceprzewodniczącym, a następnie przewodniczącym Komitetu Wykonawczego Rady Delegatów Robotniczych, Żołnierskich i Włościańskich w Orle. Jednocześnie organizuje sekcję PPS.