Douglas DB-7 – rodzina amerykańskich samolotów bombowych i nocnych myśliwskich produkcji Douglas Aircraft Company, używanych podczas II wojny światowej głównie przez Związek Radziecki, Wielką Brytanię i Stany Zjednoczone. DB-7 był również użytkowany w czasie wojny przez australijskie, francuskie, południowoafrykańskie i holenderskie siły powietrzne, a po wojnie także przez Brazylię.
Douglas DB-7 (oznaczenie fabryczne) był znany pod wieloma nazwami, jako lekki bombowiec Douglas Boston lub nocny myśliwiec Douglas Havoc w krajach brytyjskiej Wspólnoty Narodów, oraz jako taktyczny bombowiec A-20 Havoc lub nocny myśliwiec P-70 w Stanach Zjednoczonych. W Związku Radzieckim funkcjonował pod nazwą A-20 lub Boston.
Historia rozwoju Douglas Model 7A W marcu 1937 roku zespół konstruktorów przedsiębiorstwa Douglas Aircraft Company wystąpił z propozycją budowy lekkiego bombowca w konfiguracji górnopłatu napędzanego dwoma silnikami Pratt & Whitney R-985 Wasp Junior o mocy 450 KM (340 kW). Przewidywano, że udźwig bomb będzie dochodził do 450 kg, a prędkość maszyny przy maksymalnym ładunku wyniesie 400 km/h. W wersji rozpoznawczej przewidywano zamiast komory bombowej montować przezroczyste osłony mieszczące kamery. Uzbrojenie strzeleckie miały stanowić karabiny maszynowe kalibru 7,7 mm (.303 cala).