Ferryt płytkowy określany jest różnymi nazwami (np. idiomorficzny, Widmanstättena). Określenie idiomorficzny oznacza, że faza zarodkuje heterogenicznie bez kontaktu z granicą ziaren. Płytki ferrytu Widmanstättena wyrastać mogą z powstałego na granicach ziaren ferrytu allotriomorficznego lub zarodkować i wzrastać samodzielnie w objętości ziaren. Mimo występowania zróżnicowania morfologicznego różne typy ferrytów płytkowych wykazują szereg cech wspólnych. Płytki wyrastają z ferrytu ziarnistego równolegle do ograniczonej liczby płaszczyzn habitus osnowy. Wzrost boczny jest bardzo wolny. Maksymalna prędkość wzrostu płytek ferrytu można oszacować poniższym wzorem:
gdzie: – współczynnik dyfuzji [m²/s] – średnie stężenie węgla w austenicie [%] – różnica stężeń węgla w austenicie i ferrycie [%] – stała proporcjonalności bliska jedności – krytyczny promień krzywizny [m] – przechłodzenie [K]