Ferryt płytkowy w przeciwieństwie do ziarnistego rośnie ze stałą prędkością, aż do momentu zderzenia się z inną płytką lub granicą ziarna austenitu. Płytki powstające przy większych przechłodzeniach rosną coraz to szybciej w kierunku krawędziowym, ograniczając jednak wzrost boczny. Wzrost przechłodzenia powoduje powstanie struktury o cieńszych płytkach. Wzrost ferrytu Widmanstättena jest bardzo podobny do wzrostu dendrytycznego. Jedyną wyraźną różnicą jest brak odgałęzień bocznych w przypadku płytek ferrytu.
W stalach przegrzanych ferryt może zarodkować jako struktura Widmanstättena. Powstaje ona przy chłodzeniu austenitu stali podeutektoidalnej od wysokich temperatur w zakresie pomiędzy Ar3 i Ar1s. Ferryt krystalizuje wewnątrz ziarn austenitu wzdłuż uprzywilejowanych kierunków krystalograficznych. Stale o takiej strukturze charakteryzują się dużą kruchością.
Ferryt bainityczny
Formowanie się ferrytu bainitycznego jest spowodowane wzrostem koncentracji węgla w austenicie szczątkowym. Zakłada się brak zmiany ilości węgla w poszczególnych ziarnach bainitu. W rzeczywistości węgiel po przemianie bardzo szybko dyfunduje do austenitu.