Wacław Głazek (ur. 26 września 1886 w Sandomierzu. zm. 1941 w Moskwie ?) – podpułkownik saperów inżynier Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, komisaryczny prezydent Łodzi (1935–1936), dyrektor DOKP w Wilnie (1936–1939).

Życiorys Syn Ewy Tarło oraz Jana, prezydenta Częstochowy w latach 1902–1915. Uczył się w Progimnazjum Sandomierskim, Gimnazjum Radomskim i Gimnazjum Rządowym w Częstochowie. Następnie studiował na Wydziale Fizyko-Matematycznym Uniwersytetu Kazańskiego oraz w Instytucie Inżynierii i Komunikacji w Petersburgu w którym uzyskał absolutorium w 1914. Służył w wojsku rosyjskim (1915–1917), m.in. kończąc Wojskową Szkołę Inżynierii w Iżorze. Należał do Koła Młodych PPS Frakcji Rewolucyjnej. Werbował młodzież do „Strzelca”. We wrześniu 1917 wstąpił do I Korpusu Polskiego i organizował Polską Organizację Wojskową, w której był szefem sztabu okręgu częstochowskiego i współorganizatorem 27 pułku piechoty w Częstochowie. 11 listopada 1918 rozbrajał Niemców w Warszawie. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1920.

Po wojnie studiował na Wydziale Wojskowym Politechniki Lwowskiej, potem na Politechnice Warszawskiej, gdzie w 1924 otrzymał dyplom inżyniera. Wspomnienia wojenne publikował w periodyku „Czwartak”. W 1924 był dyrektorem nauk Obozu Szkolnego Saperów Kolejowych w Jabłonnie.